سلام به همه

رضا صادقی با توام ، حواست با منه ؟

با منی که یه عمریه عاشقتمو با احساست ، با کلامت و با صدات خو گرفتمو به شورو آرامش ، به عشقو نفرت ، به شادیو غم ، به جداییو رسیدن و امروز با یکی بود یکی نبودت به تمومِ حرف و حدیثا ، به تمومِ توهینا و به تموم دو رنگی ها و نامردی هایی که در حقت شد پایان دادی ، هر چند که باز هم همه ی اینها ، کمتر و بیشتر ادامه داره .

امروز روزیه که واقعاً احساس غرور کردم !

احساس غرورم از تَهِ تَهِ دلم بود !

به خاطر چی ؟

فقط و فقط

به این خاطر که احساسم هفت سالِ پیش ، بهم دروغ نگفت

و . . .

تو و احساسو مرامو کلامو صداتو برای عاشقانه هاش و تنهایی هاش و به آرامش رسیدنش ، انتخاب کرد .

امروز درست مثل اونایی که من ازشون خوشم نمیاد ( منظورم اونایین که صدای ضبط ماشینشونو زیاد می کنن و شیشه هاشونو میکشن پایین ) ، بعد اینکه  CD « آلبوم یکی بود یکی نبود » بدستم رسید ، بعد یه دور گوش دادنم چون باید می رفتم به کلاسم برسم ، بردمو گذاشتمش داخل ماشینم .

اینقدر افتخار کردم به خودم و حسی که نسبت به رضا صادقی بی نهایت عزیزم که تو این هوای سرد ، شیشه های ماشینو تا آخر آوردم پایین و صدای CD Player تا آخرش زیاد کردم . طوری بود که گوشام بعد رسیدن به کلاس سوت می کشید و اصلاً نتونستم خوب به تمرینم برسم .

من که هنوز تو آسمونام . . .

چه تنظیمی

چه بیانِ کلمات محشری

کلمه به کلمه نو آوری و موسیقیِ ناب

و . . .

نمی خوام رضا صادقی رو با کسی مقایسه کنم و نسبت به کسی بی احترامی بشه . هر کس که داره کارِ موسیقی می کنه ، واقعاً زحمت می کشه با این اوضاع کشورمون .

ولی امروز به خودم بالیدم که من مثل بقیه هم سن و سال های خودم ساسای و امثالشو گوش نمیدم .

خلاصه

احترام گذاشتن به هر کسی ، اول احترام گذاشتن به خودمه و بس .

فقط خواستم بگم به قول رضا صادقی :

موسیقی خیلی فرق داره با موسیخی .

این آلبوم مطمئناً جواب خیلی از منتقدانِ کارشناس و غیر کارشناسِ ، کارهای شاه مشکی پوش و عرصه موسیقیِ کشورمون رو خواهد داد .

. . . یا علی . . .